ஜெனிவா தீர்­மா­னத்தின் இணை அனு­ச­ர­ணையில் இருந்து வில­கு­வ­தாக இலங்கை ஐ.நா. மனித உரிமைப் பேர­வையின் 43ஆவது கூட்­டத்­தொ­டரில் உத்­தி­யோ­க­பூர்­வ­மாக அறி­வித்­துள்­ளது. வெளி­வி­வ­கார அமைச்சர் தினேஷ் குண­வர்த்தன அந்த சபையில் முன்­னி­லை­யாகி இந்த அறி­விப்பைச் செய்­துள்ளார். இத­னை­ய­டுத்து, ஐ.நா. மனித உரிமைப் பேர­வையில் இலங்­கையின் நிலை என்­ன­வாகும் என்ற கேள்வி பர­ப­ரப்­பாகப் பல மட்­டங்­களில் எழுந்­துள்­ளது.

ஜெனிவா தீர்­மா­னத்தை ஏற்­றுக்­கொள்­வ­தில்லை என்ற நிலைப்­பாட்டை ராஜ­பக்­ ஷாக்கள் ஏற்­க­னவே கொண்­டி­ருந்­தார்கள். அது வியப்­புக்­கு­ரிய ஒரு விட­ய­மாக ஒரு­போதும் இருந்­த­தில்லை. ஏனெனில் இறுதி யுத்­தத்தின் போது இடம்­பெற்ற போர்க்­குற்றச் செயற்­பா­டு­க­ளுக்கும் மனித உரிமை மீறல்கள், சர்­வ­தேச மனி­தா­பி­மான உரிமை மீறல்­க­ளுக்கும் உரிய பொறுப்பை ஏற்றுக் கொள்­வ­தற்கு 2009ஆம் ஆண்டு மே 18 ஆம் திகதி யுத்தம் முடி­வுக்கு வந்த தினத்தில் இருந்தே அப்­போது ஜனா­தி­ப­தி­யாக இருந்த மஹிந்த ராஜ­பக் ஷ மறுப்பு தெரி­வித்து வந்தார். 

இருப்­பினும் யுத்தம் முடிந்த உட­னேயே – ஒரு வார காலப்­ப­கு­தி­யி­லேயே 2009 மே மாதம் 23ஆம் திகதி இலங்­கைக்கு விஜயம் செய்த அப்­போ­தைய ஐ.நா. செய­லாளர் நாயகம் பான் கீ மூனுடன் நடத்­திய பேச்­சு­வார்த்­தை­களில் உரிமை மீறல் விட­யங்­க­ளுக்கு பொறுப்பு கூறு­வ­தற்­கான கடப்­பாட்டை மஹிந்த ராஜ­பக் ஷ நாட்டின் ஜனா­தி­பதி என்ற ரீதியில் ஏற்­றுக்­கொண்டார். 

அந்த விஜ­யத்­தின்­போது, பான் கீ மூன் ஜனா­தி­பதி மஹிந்த ராஜ­பக் ஷ, வெளி­யு­றவு அமைச்சர் உள்­ளிட்ட முக்­கி­யஸ்­தர்­க­ளையும் தொண்டு நிறு­வன அதி­கா­ரி­க­ளையும் சந்­தித்துக் கலந்­து­ரை­யாடி நிலை­மை­களைத் தெரிந்து கொண்­டி­ருந்தார். அத்­துடன் இடம்­பெ­யர்ந்த மக்கள் தங்க வைக்­கப்­பட்­டி­ருந்த மனிக்பாம் முகாமில் யுத்த அக­தி­களைப் பார்­வை­யிட்­ட­துடன், இறுதி யுத்தம் நடை­பெற்ற முள்­ளி­வாய்க்கால் உள்­ளிட்ட பிர­தே­சங்­க­ளையும் உலங்கு வானூர்­தியில் பறந்து பார்­வை­யிட்டு நிலை­மை­களைக் கணித்துக் கொண்டார். 

பான் கீ மூன் தனது இலங்கை விஜ­யத்­தின்­போது யுத்தம் முடிந்­த­வு­ட­னான நாட்டின் நிலை­மை­களைப் பல்­வேறு தளங்­களில் நன்கு அறிந்து கொண்­டதன் பின்பே மனித உரிமை மீறல்­க­ளுக்கு பொறுப்பு கூறும் வகையில் சர்­வ­தேச விசா­ரணை நடத்­தப்­பட வேண்டும் என மஹிந்த ராஜ­பக் ஷ­விடம் தெரி­வித்­தி­ருந்தார். ஆயினும் சர்­வ­தேச விசா­ர­ணையை மஹிந்த ராஜ­பக் ஷ ஏற்­றுக்­கொள்­ள­வில்லை. 

ஆனாலும், யுத்­தத்­தின்­போது இடம்­பெற்ற மனித உரிமை மீறல்கள், சர்­வ­தேச மனி­தா­பி­மான சட்ட மீறல்கள், போர்க்­குற்றச் செயற்­பா­டுகள் என்­ப­வற்­றுக்கு பொறுப்புக் கூற வேண்டும் என்­பதை பன்ா கீ மூன் வலி­யு­றுத்­தி­ய­போது, அதனை மஹிந்த ராஜ­பக் ஷ ஏற்­றுக்­கொண்டார்.

காலம் கடத்­து­வ­தி­லேயே கருத்­தூன்றி இருந்­தது

யுத்தம் முடி­வுக்கு வந்­த­தை­ய­டுத்து, பாதிக்­கப்­பட்ட தரப்­புக்­களின் பிரச்­சி­னை­க­ளுக்குத் தீர்வு காண்­ப­தற்கும், அர­சியல் தீர்­வொன்றைக் காண்­பதன் மூலம் நிலை­யான அமைதி, சமா­தானம், அபி­வி­ருத்தி என்­ப­வற்றை முன்­னெ­டுக்க வேண்­டி­யதன் அவ­சியம் குறித்தும் அவர் ஜனா­தி­பதி என்ற வகையில் மஹிந்த ராஜ­பக் ஷ­வுக்குச் சுட்­டிக்­காட்­டி­யி­ருந்தார்.

பல்­வேறு விட­யங்கள் குறித்து பான் கீ மூன் வெளி­யிட்ட கருத்­துக்­களை மஹிந்த ராஜ­பக் ஷ ஏற்­றுக்­கொண்­ட­தை­ய­டுத்து, இரு­வரும் இணைந்து வெளி­யிட்ட அறிக்­கையும் வெளி­யாகி இருந்­தது. 

ஆனால், தொடர்ச்­சி­யா­கவே மஹிந்த ராஜ­பக் ஷ மனித உரிமை மீறல்கள் இடம் பெ­ற­வில்லை என்­பதை வலி­யு­றுத்தி வந்தார்.  இரா­ணு­வத்­தினர் மனித உரி­மை­களை மீற­வில்லை. எனவே எந்­த­வொரு இரா­ணுவ வீர­ரையும் போர்க்­குற்றச் சாட்டு தொடர்பில் நீதி­மன்ற விசா­ர­ணைக்கு அனு­ம­திக்க மாட்டேன் என்று 2015ஆம் ஆண்டு தேர்­தலில் தோல்­வி­ய­டைந்து ஆட்சி அதி­கா­ரத்தை இழக்கும் வரையில் அதி­கா­ர­பூர்­வ­மாக அடித்துக் கூறி­யி­ருந்தார்.

ஆனால், ஆட்சி மாற்றம் ஏற்­பட்­ட­தை­ய­டுத்து, நல்­லாட்சி அர­சாங்கம் என வர்­ணிக்­கப்­பட்ட முன்­னைய அர­சாங்கம் இறுதி யுத்­த­நே­ரத்து போர்க்­குற்றச் செயல்கள், உரிமை மீறல்கள் என்­ப­வற்றுக்குப் பொறுப்புக் கூறும் வகையில் ஐ.நா.வின் 30-/1 தீர்­மா­னத்­திற்கு இணை அனு­ச­ரணை வழங்கி அதனை நிறை­வேற்­று­வ­தாக உறு­தி­ய­ளித்­தி­ருந்­தது. 

அந்தத் தீர்­மா­னத்தை நடை­மு­றைப்­ப­டுத்­து­வ­தற்­கான கால அவ­கா­சத்­தையும் 2 வரு­டங்கள் வீதம் இரண்டு தட­வைகள் ஐ.நா. மனித உரிமைப் பேர­வையில் மைத்­திரி – ரணில் கூட்­ட­ர­சாங்­க­மா­கிய நல்­லாட்சி அர­சாங்கம் பெற்­றுக்­கொண்­டது. இந்த வகை­யி­லேயே முதலில் 30-/1, பின்னர் 34-/1 இறு­தி­யாக 40/-1 என வரி­சை­யாக ஆனால் மூன்று தீர்­மா­னங்கள் இலங்­கையின் அனு­ச­ர­ணை­யுடன் மனித உரிமைப் பேர­வையில் நிறை­வேற்­றப்­பட்­டன. 

ஆனால் இந்தத் தீர்­மா­னங்­களை நிறை­வேற்­று­வதில் அரசு வேண்டா விருப்­பு­ட­னேயே செயற்­பட்டு வந்­தது. முதல் இரண்டு வருட கால அவ­கா­சத்தில் நிறை­வேற்­றப்­பட்­டி­ருக்கக் கூடிய விட­யங்கள் எத­னையும் நல்­லாட்சி அர­சாங்­கத்­தினர் நிறை­வேற்­ற­வில்லை. சாக்­கு­போக்­கு­களைக் கூறி காலம்  கடத்­து­வ­தி­லேயே அவர்கள் கண்ணும் கருத்­து­மாக இருந்து செயற்­பட்­டி­ருந்­தனர். 

இரண்­டா­வது தட­வை­யா­கவும் இரண்டு வருட கால அவ­கா­சத்தைப் பெறு­வ­தி­லேயே அவர்கள் குறி­யாக இருந்து செயற்­பட்­டி­ருந்­தனர். அர­சாங்­கத்தின் இந்த நிலை­மை­களை நன்கு அறிந்­தி­ருந்த போதிலும், நல்­லாட்சி அர­சா­ங்­கத்தின் மீது நம்­பிக்கை வைத்­தி­ருந்த தமிழ்த்­தே­சிய கூட்­ட­மைப்பின் தலைமை அர­சாங்­கத்­திற்கு மனித உரிமைப் பேர­வையில் நெருக்­குதல் கொடுப்­ப­தற்­கான சந்­தர்ப்பம் கிடைத்­தி­ருந்த போதிலும், அதனைப் பயன்­ப­டுத்­த­வில்லை. மாறாகக் கால அவ­காசம் வழங்­கு­வ­தற்கே ஒத்­தாசை புரிந்­தி­ருந்­தது.

தமிழ் மக்­க­ளுக்கு நன்மை பயக்­காத நல்­லி­ணக்கம்

இலங்கை அர­சாங்­கத்­திற்கு ஐ.நா. தீர்­மானம் தொடர்பில் கால அவ­காசம் வழங்­கப்­படக் கூடாது என்று பாதிக்­கப்­பட்ட மக்­களும் பங்­கா­ளிக்­கட்­சி­க­ளும்­ கூட எதிர்ப்பு. தொடர்ச்­சி­யாக எதிர்ப்பு தெரி­வித்­தி­ருந்த போதிலும் கூட்­ட­மைப்பின் தலைமை அதனைக் கவ­னத்திற் கொள்­ள­வில்லை. அர­சாங்­கத்தை நெருக்­க­டிக்குள் தள்­ளு­வதைத் தவிர்த்து, அதன் மீது அழுத்­தங்கள் பிர­யோ­கிக்­கப்­ப­டு­வதைத் தடுத்­து­நிறுத்துவ­தி­லேயே குறி­யாக இருந்து செயற்­பட்­டி­ருந்­தது.

ஐ.நா. தீர்­மானம் தொடர்பில் உறுப்பு நாடு­களோ அல்­லது அதனை முன்­னின்று கொண்டு வந்த அமெ­ரிக்­காவோ தனது பிராந்­திய நலன்­களின் அடிப்­ப­டையில் இலங்கை அர­சுக்குக் கால அவ­காசம் வழங்­கு­வ­தற்­கான முடிவை மேற்­கொண்­டி­ருந்­தா­லும்­கூட, பாதிக்­கப்­பட்ட மக்­களின் அபி­லா­சைகள், எதிர்­பார்ப்­புக்­களை பிர­தி­ப­லித்­தி­ருக்க வேண்­டிய தமிழ்த்­தே­சிய கூட்­ட­மைப்பு ஒரு பேச்­சுக்­குக்­கூட அதனைச் செய்­ய­வில்லை. 

இதனால் மனித உரி­மைகள் மீறப்­ப­டவே இல்லை என்று முழுப்­பூ­ச­ணிக்­காயை சோற்றில் மறைத்த கதை­யாகச் செயற்­பட்­டி­ருந்த அரசு தன்­போக்­கி­லேயே செயற்­பட்­டி­ருந்­தது. நியா­ய­மாகச் செயற்­பட்­டி­ருக்க வேண்­டிய விட­யங்­க­ளில்­கூட அது தனது பொறுப்­புக்­களை நிறை­வேற்­ற­வில்லை. ஆனால் நிபந்­த­னை­யற்ற ஆத­ரவை வழங்­கிய தமிழ்த்­தே­சிய கூட்­ட­மைப்பின் தலைமை அர­சாங்­கத்தின் மீது தான் மிகுந்த நம்­பிக்கை கொண்­டி­ருந்­ததை

வெளிப்­ப­டுத்­து­வ­திலும் அந்த நம்­பிக்கை முழு அளவில் அர­சுக்குக் கிடைப்­ப­தி­லுமே கவ­ன­மாக இருந்து செயற்­பட்­டி­ருந்­தது.

சந்­தர்ப்­பத்தைத்  தவ­ற­விட்­டதன் மூலம், தமிழ் மக்­களின் எதிர்­காலம் ஆபத்­தான நிலை­மையை நோக்கி நகர்த்திச் செல்­லப்­ப­டு­வதைத் தமிழ்த்­தே­சிய கூட்­ட­மைப்பின் தலைமை உணர்ந்­தி­ருந்­த­தாகத் தெரி­ய­வில்லை. இதனால் நம்­பிக்­கெட்ட நிலை­மைக்கு இன்று கூட்­ட­மைப்பு ஆளா­கி­யி­ருக்­கின்­றது. இதனால் தமிழ் மக்­களும் அந்த நிலை­மையை நோக்கி வலிந்து தள்­ளப்­பட்­டி­ருக்­கின்­றார்கள். 

யுத்­த­கா­லத்தில் மட்­டு­மல்­லாமல் யுத்­தத்தின் பின்­ன­ரும்­கூட – 2015ஆம் ஆண்டு வரையில் எதிர்ப்­ப­ர­சி­யலை நட­த்தி வந்த தமிழ்த்­தே­சிய கூட்­ட­மைப்பு நல்­லாட்சி அர­சாங்­கத்­திற்கு ஆத­ரவு வழங்கி இணங்கிச் செல்­கின்ற அர­சியல் யுத்­தியைக் கையில் எடுத்­தி­ருந்­தது. இதன் விளை­வா­கவே நிபந்­த­னை­யற்ற ஆத­ரவை மைத்­திரி – ரணில் கூட்­டாட்­சிக்கு தமிழர் தரப்பில் இருந்து கிடைத்­தி­ருந்­தது. 

தமிழ் மக்­களின் ஆத­ர­வி­னா­லேயே நல்­லாட்சி அர­சாங்கம் ஆட்­சியைக் கைப்­பற்ற முடிந்­தது. தொடர்ந்து அதி­கா­ரத்தில் இருக்­கவும் முடிந்­தது. ஆனால் அந்த நல்­லி­ணக்­கத்தை அர­சியல் ரீதி­யான நல்­லு­றவை நம்­பிக்­கைக்­கு­ரிய உறவு நிலையைப் பாதிக்­கப்­பட்ட தமிழ் மக்­களின் பிரச்­சி­னை­க­ளுக்குத் தீர்வு காண்­ப­தற்­கு­ரி­ய­தொரு கரு­வி­யா­கவோ, உத்­தி­யா­கவோ தமிழ்த்­தே­சிய கூட்­ட­மைப்பு அர­சியல் தந்­தி­ரோ­பாய ரீதியில் பயன்­ப­டுத்­த­வில்லை.

கடும்­போக்கின் வெளிப்­பாட்டின் அடை­யாளம்

நல்­லாட்சி அர­சாங்­கத்­திற்கு தன்னால் ஆபத்து நேரிட்­டு­விடக் கூடாது என்­பதில் கண்ணும் கருத்­து­மாகத் தமிழ்த்­தே­சிய கூட்­ட­மைப்புச் செயற்­பட்­டி­ருந்த போதிலும், அத­னு­டைய சக்­தி­யையும் மீறிய நிலையில் ஆட்சி மாற்றம் ஏற்­பட்டு ராஜ­பக் ஷக்கள் மீண்டும் அதி­கா­ரத்தைக் கைப்­பற்­றிய காட்சி நடந்­தே­றி­யி­ருக்­கின்­றது. 

உள்­ளதும் கைவிட்டுப் போனதே என்று கவ­லைப்­ப­டத்­தக்க வகையில் ஜனா­தி­பதி கோத்­த­பாய ராஜ­பக் ஷ தமிழ் மக்­க­ளுக்குப் பாத­க­மான காரி­யங்­களை முன்­னெ­டுத்து வரு­கின்றார். அந்த வகையில் மிகவும் முக்­கிய நட­வ­டிக்­கை­யாக ஜெனிவா தீர்­மா­னத்­திற்கு அரசு வழங்­கி­யி­ருந்த அனு­ச­ர­ணையை ஜனா­தி­பதி கோத்­த­பாய அரசு விலக்கிக் கொண்­டி­ருக்­கின்­றது. இது ஜனா­தி­பதி கோத்­த­பா­யவின் கடும் போக்­கி­லான அர­சியல் நிலைப்­பாட்டின் வெளிப்­பா­டே­யன்றி வேறொன்­று­மில்லை.

ஜெனிவா தீர்­மா­னத்­திற்­கான அனு­ச­ர­ணையை விலக்கிக் கொள்­வ­தாக அறி­வித்­துள்ள இலங்கை அதற்கு மாற்­றீ­டாக எத்­த­கைய நட­வ­டிக்­கை­களை முன்­னெ­டுக்கப் போகின்­றது என்­பது இதனை எழுதும் வேளை வரையில் வெளிப்­ப­டுத்­த­வில்லை. ஆயினும் அந்த மாற்று ஏற்­பா­டுகள் ஜெனிவா தீர்­மா­னத்தின் அடிப்­ப­டையில் மனித உரிமை மீறல்கள், போர்க்­குற்றச் செயற்­பா­டுகள் என்­ப­வற்­றுக்­கான பொறுப்பு கூறு­கின்ற கடப்­பாடு ஐ.நா. மனித உரிமைப் பேர­வையும் அதன் உறுப்பு நாடு­களும் எதிர்­பார்க்­கின்ற சர்­வ­தேச நிய­மங்­க­ளுக்கு அமை­வாக இருக்­குமா என்­பது சந்­தே­கமே. 

முதலில் வெளி­வந்த அறிக்­கை­க­ளின்­படி, தீர்­மா­னத்தில் இருந்து அரசு வெளி­யே­று­வ­தாகத் தெரி­விக்­கப்­பட்­டி­ருந்­தது. பின்னர் ஜெனிவா தீர்­மா­னத்­திற்கு வழங்­கப்­பட்ட இணை அனு­ச­ர­ணையில் இருந்தே அரசு விலகி இருக்கும். அதா­வது ஜெனிவா தீர்­மா­னத்­திற்­கான தனது இணை அனு­ச­ர­ணையை அது விலக்கிக் கொள்­கின்­றது என்றே கூறப்­பட்­டுள்­ளது. 

ஆனாலும் ஐ.நா. மனித உரிமைப் பேர­வையில் இருந்து இலங்கை விலகிக் கொள்­ள­மாட்­டாது. தொடர்ந்து அங்கம் வகிக்கும். அத்­துடன் ஐ.நா. மனித உரிமைப் பேர­வை­யுடன் இணைந்து செய­லாற்றத் தயா­ராக இருப்­ப­தா­கவும் தெரி­விக்­கப்­பட்­டுள்­ளது

ஜெனிவா தீர்­மா­னத்­துக்­கான இணை அனு­ச­ரணை என்­பது அந்தத் தீர்­மா­னத்தை முழு­மை­யாக ஏற்­றுக்­கொள்­வது என்ற கருத்­தியல் சார்ந்­தது. அதில் இருந்து விலகிக் கொள்­வது அல்­லது அதனை விலக்கிக் கொள்­வ­தென்­பது, அந்தத் தீர்­மா­னத்தை முழு­மை­யாக ஏற்க முடி­யாது. ஏற்க மறுப்­பது என்ற வகையில் பொருள் கோடல் செய்து கொள்ள முடியும். 

எனவே, ஜெனிவா தீர்­மா­னத்தின் அனு­ச­ர­ணையை விலக்கிக் கொள்­வதன் ஊடாக அந்தத் தீர்­மா­னத்தை முழு­மை­யாக ஏற்­றுக்­கொள்­வ­தில்லை. அதனை முழு­மை­யாக நிறை­வேற்றப் போவ­தில்லை என்ற கருத்­தி­யலில் அதன் முக்­கிய அம்­சங்­களை ஜனா­தி­பதி கோத்­த­பாய அரசு புறந்­தள்ளிச் செயற்­படத் தயா­ராகி உள்­ளது என்­பது வெளிப்­பட்­டி­ருக்­கின்­றது.

முன்­னைய அரசு தனது கட­மையையே செய்­துள்­ளது

அத்­த­கைய ஒரு நிலையில் அரசு தனக்கு சாத­க­மான முறை­யி­லேயே ஜெனிவா தீர்­மா­னத்தின் அம்­சங்­களை நிறை­வேற்­று­வ­தற்­கான நட­வ­டிக்­கை­களை முன்­னெ­டுக்கும் என்று எதிர்­பார்க்­கலாம். அத்­த­கைய செயற்­பா­டுகள் பாதிக்­கப்­பட்ட மக்­களின் எதிர்­பார்ப்­பையும், நீதி கிடைக்க வேண்டும் என்ற அவர்­களின் நியா­ய­மான ஆவ­லையும் பூர்த்தி செய்யப் போவ­தில்லை.  

ஜெனிவா தீர்­மா­னத்தின் அனு­ச­ர­ணையை விலக்கிக் கொள்­வ­தற்கு இலங்­கையின் சார்பில் தெரி­விக்­கப்­பட்­டுள்ள கார­ணங்கள் இரா­ஜ­தந்­திர மட்­டத்­தி­லான கருத்­த­மை­வு­களைக் கொண்­டி­ருப்­ப­தாகத் தெரி­ய­வில்லை. 

ஜெனிவா தீர்­மா­னத்­திற்கு அனு­ச­ரணை வழங்­கி­யி­ருப்­பது நாட்டின் அர­சி­ய­ல­மைப்­புக்கு முர­ணா­னது. நாட்டின் இறை­மைக்கு மாறா­னது. அது குறித்து பாராளு­மன்­றத்தில் விவா­திக்­கப்­ப­ட­வில்லை. அமைச்­ச­ர­வையின் அங்­கீ­காரம் பெறப்­பட்­டி­ருக்­க­வில்லை போன்ற கார­ணங்­களை வெளி­வி­வ­கார அமைச்சர் தினேஷ் குண­வர்த்­தன வரி­சை­யாக அடுக்­கி­யி­ருக்­கின்றார். 

மனித உரி­மைகள் மீறப்­பட்­டி­ருக்­கின்­றன. சர்­வ­தேச மனி­தா­பி­மான சட்­டங்கள் புறக்­க­ணிக்­கப்­பட்­டி­ருக்­கின்­றன. போர்க்­குற்­றங்கள் இழைக்­கப்­பட்­டி­ருக்­கின்­றன என்று இலங்­கைக்கு எதி­ராக முன்­வைக்­கப்­பட்­டுள்ள கூற்­றுக்கள் அல்­லது குற்­றச்­சாட்­டுக்­கள் குறித்து பாரா­ளு­மன்­றத்தில் அனு­மதி பெற்று அல்­லது அமைச்­ச­ர­வையின் அங்­கீ­காரம் பெற்­றுத்தான் ஏற்­றுக்­கொள்ள வேண்டும். அல்­லது புறந்­தள்ள வேண்டும் என்­ப­தல்ல.

பாராளு­மன்­றத்தில் விவா­திக்­கப்­ப­டு­கின்ற விட­யங்­களும் அமைச்­ச­ர­வையில் அங்­கீ­காரம் பெற வேண்­டிய விட­யங்­களும் வேறு வகை­யா­னவை. வேறு வடி­வத்­தி­லா­னவை. மனித உரிமை மீறல் என்­பது சாதா­ரண நிலை­மையில் இலங்­கைக்கு எதி­ராக முன்­வைக்­கப்­ப­ட­வில்லை. மோச­மான ஒரு யுத்­தத்தின் முடி­வி­லேயே இது முன் வைக்­கப்­பட்­டுள்­ளது. ஆயி­ரக்­க­ணக்­கான பொது­மக்கள் கொல்­லப்­பட்டும் காணாமல் ஆக்­கப்­பட்­டதன் பின்­னரே இந்தக் கூற்று முன்­வைக்­கப்­பட்­டுள்­ளது. 

அது மட்­டு­மல்­லாமல் ஆயி­ரக்­க­ணக்­கா­ன­வ­ர்கள் படு­கா­ய­ம­டைந்­தி­ருக்­கின்­றார்கள். அவ­ய­வங்­களை இழந்து இய­லாமை நிலைக்கு ஆளாக்­கப்­பட்­டி­ருக்­கின்­றார்கள் ஆயி­ரக்­க­ணக்­கான குடும்­பங்கள் தமது தலை­வர்­களை இழந்து நிர்க்­க­திக்கு ஆளாக்­கப்­பட்­டி­ருக்­கின்­றன. அதே­போன்று ஆயி­ரக்­க­ணக்­கான குழந்­தைகள் தங்­க­ளு­டைய ஒரு­வரை அல்­லது பெற்­றோர்கள் இரு­வ­ரை­யுமே இழந்து யுத்த அனா­தை­க­ளாக்­கப்­பட்­டி­ருக்­கின்­றார்கள்.

இத்­த­கைய பின்­பு­லத்தில் இலங்கை மீது ஐ.நா. மனித உரி­மைகள் பேர­வை­யினால் தீர்­மானம் ஒன்றின் ஊடாகச் சுட்­டிக்­காட்­டப்­பட்­டுள்ள உரிமை மீறல் விட­யங்­களை ஏற்­பதை அல்­லது மறுப்­பதை மக்கள் பிர­தி­நி­தி­களைக் கூட்டி ஆராய்ந்து முடி­வெ­டுத்துக் கொண்­டி­ருக்க

முடி­யாது. அந்தக் குற்­றச்­சாட்­டுக்­களில் உள்ள நியா­யத்­தன்­மையை நிரூ­பிப்­ப­தற்கு அல்­லது அவற்றால் ஏற்­பட்­டுள்ள பின்­ன­டைவை நிவர்த்தி செய்­வ­தற்­கான நட­வ­டிக்­கை­களை முன்­னெ­டுக்க வேண்­டி­யதே பொறுப்­புள்ள ஓர் அர­சாங்­கத்தின் கட­மை­யாகும். அதைத்தான் மைத்­திரி–ரணில் இரட்­டையர் தலை­மை­யி­லான அர­சாங்கம் செய்­தி­ருக்­கின்­றது. 

முன்­வ­ரு­வார்­களா?

இதனை நாட்டின் அர­சி­ய­ல­மைப்பை மீறிய செயல் என்றும் நாட்டின் இறை­மைக்கு முர­ணா­னது என்றும் காரண காரியம் கூறி அவற்றில் இருந்து தப்பிக் கொள்ள முயற்­சிப்­பது மோச­மான விளை­வு­க­ளுக்கே வழி வகுக்கும். 

ஜெனிவா தீர்­மா­னத்­துக்­கான அனு­ச­ரணை விலக்கிக் கொள்­ளப்­பட்­டமை குறித்து உட­ன­டி­யா­கவே பிரிட்டன் வெளி­வி­வ­கார அலு­வ­லக இரா­ஜாங்க அமைச்சர் தாரிக் அஹமட் கடும் அதி­ருப்­தியை இலங்­கையின் வெளி­வி­வகார அமைச்சர் தினேஷ் குண­வர்­த்த­ன­விடம் நேர­டி­யாக வெளி­யிட்­டுள்ளார். அத்­துடன் நாட்டில் நல்­லி­ணக்­கத்­திலும் பொறுப்புக் கூறு­த­லிலும் அரசு கவனம் செலுத்த வேண்டும் என்­ப­தையும் அவர் வலி­யு­றுத்தி உள்ளார்.

ஜன­நா­யக விழு­மி­யங்­க­ளுக்கு முர­ண­ான மனித உரிமை மீறல்கள், போர்க்குற்றச் செயற்பாடுகளுக்கு பொறுப்புக் கூறுகின்ற கடப்பாட்டைத் தட்டிக்கழிப்பதையோ அல்லது அதில் இருந்து தப்பிச் செல்வ தையோ எந்தவொரு நாடும் ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டாது என்று நம்பலாம். எதிர்பார்க்கலாம். 

ஆனால் பல்வேறு பாதிப்புகளுக்கும் ஆளாகி நீதிக்காக ஏங்குகின்ற மக்களைக் கொண்டிருக்கின்ற தமிழ்த்தரப்பு அத்தகைய எதிர்பார்ப்புடன் வாளாவிருந்துவிட முடியாது. ெஜனிவா தீர்மானத்தின் உள்ளடக்கத்திற்கு அமைவாக நிலைமாறுகால நீதியை நிலைநாட்டி, நடந்து முடிந்த சம்பவங்களின் உண்மை நிலையைக் கண்டறிவதற்கும், நியாயத்தைப் பெற்றுக்கொள்வதற்கும், இழப்பீட்டு உரிமையை நிலைநிறுத்தி, இத்தகைய பாரதூரமான நிலைமைகள் எதிர்காலத்தில் ஏற்படாமல் இருப்பதை உறுதி செய்வதற்கும் உரிய தூண்டுதல் களுக்கான நடவடிக்கைகளை முன்னெடுக்க வேண்டும். 

இணை அனுசரணையை விலக்கிக் கொண்டிருப்பதன் ஊடாக சர்வதேசத்தின் அதிருப்தியை அரசு சம்பாதித்துள்ள நிலையில் தமிழ்த் தரப்பின் ஏமாற்ற உணர் வுகளையும். தமது எதிர்காலம் குறித்த அவர்களுடைய அச்சத்தையும் அதற்கான மாற்று வழிகளாக அவர்கள் எதிர்பார்க்கின்ற விடயங்களையும் ஐ.நா. மனித உரிமைப் பேரவையின் உறுப்பு நாடுகளிடம் அழுத்தம் திருத்தமாக வெளிப்படுத்த வேண்டும். 

அதன் ஊடாக பாதிக்கப்பட்ட தமிழ் மக்க ளின் விடயங்களை எடுத்தெறிந்த போக்கில் கையாண்டு வருகின்ற அரசாங்கத்தின் மீதான அழுத்தத்திற்கு வாய்ப்பாக சர்வதேச அளவில் எழுந்துள்ள இப்போதைய நிலை மையைத் தமக்கு சாதகமான நிலைமையை நோக்கி நகரச்செய்வதற்கான முயற்சிகளில் தமிழ்த்தரப்பு ஈடுபட வேண்டியது அவசி யம். 

புலத்தில் உள்ள தமிழ்த்தரப்பினரும் களத் தில் உள்ள தமிழ்த்தரப்பினரும் ஒன்றி ணைந்து இந்தக் கைங்கரியத்தை முன்னெ டுக்க வேண்டும்.

செய்வார்களா? அந்த வகையில் செயற்பட உடனடியாக முன்வருவார்களா?

பி.மாணிக்­க­வா­சகம்