மனிதப் பண்­பு­களைக் கட்­டி­யெ­ழுப்பி நேரிய வழியில் வாழ்க்­கையை அமைத்து உயர்­நி­லையை அடை­வ­தற்கு  மனி­தனைப் பக்­கு­வப்­ப­டுத்­து­வதே சமய நெறிகள். இந்த வகை­யி­லேயே இந்து சமயம் பல்­வேறு நெறி­மு­றை­களை முன்­வைத்­துள்­ளது. அவற்­றிலே விர­தங்­களும் அடங்­கு­கின்­றன.

இவ்­வி­ர­தங்கள் சக்தி விர­தங்கள், விநா­யக விர­தங்கள், திரு­மா­லுக்­கு­ரிய விர­தங்கள் முரு­க­னுக்­கு­ரிய விர­தங்கள், நவக்­கி­ர­கங்­க­ளுக்­கு­ரிய விர­தங்கள் எனப் பல விர­தங்கள் இந்து சம­யத்­த­வர்­களால் கைக்­கொள்­ளப்­ப­டு­கின்­றன. 

விரதம் எனப்­படும்போது மன­வு­றுதி என்ற பொரு­ளு­முண்டு. உயி­ரி­னங்­களுக் கெல்லாம் தமக்­கென விதிக்­கப்­பட்ட ஒரே படி­மு­றையில் வாழ்ந்து மறையும்போது மனித இனம் மட்டும் சிந்­தித்து வாழ்வை நெறிப்­ப­டுத்தி வாழும் தன்­மையைக் கொண்­ட­தாக விளங்­கு­கின்­றது. சிந்­த­னையை தூண்டி தூய­வ­ழியில் செல்ல விர­தங்கள் மனி­த­ருக்கு வழி­காட்டி நிற்­கின்­றன.

இந்த வகை­யி­லேயே இந்­துக்கள் கைக்­கொள்ளும் விர­தங்­களில் சிவ­னுக்­கு­ரிய விர­த­மான மகா சிவ­ராத்­திரி மேன்மை பொருந்­தி­ய­தாக அமை­கின்­றது.

மாதந்­தோறும் அமா­வா­சை­யுடன் கூடி வரும் நாள் சிவ­ராத்­தி­ரி­யாகக் கைக்கொள்­ளப்­படும்போது மாசி மாத அமா­வா­சை­யுடன் கூடி வரும் சிவ­ராத்­திரி மகா சிவ­ராத்­திரி என்று சிறப்­பித்துக் கூறப்­ப­டு­கின்­றது; கைக்­கொள்­ளப்­ப­டு­கின்­றது.

சிவ­ராத்­திரி தொடர்­பாக  பல கதை­க­ளு­முள்­ளன. பிரம்­மா­வுக்கும் திரு­மா­லுக்கும் சோதிப்­பி­ளம்­பாகத் தோன்றி தனது அளப்­ப­ரிய ஆற்­றலை வெளிப்­ப­டுத்­திய நாளா­கவும் அவர்­க­ளது ஆண­வத்தை  அழித்த நாளா­கவும் இந்நாள் கூறப்­ப­டு­கின்­றது. இது போன்ற பல புராணக் கதை­களும் வழங்­கி­யுள்­ளன.

இக் கதைகள் கூறும் தத்­துவக் கருத்­துக்­களைப் புரிந்து, உணர்ந்துகொள்­வதே விரதம் நோற்­பதன் பய­னாக அமை­யு­மே­யன்றி சம்­பி­ர­தாயச் சடங்­கு­களை மட்டும் கைக்கொள்­வதால் பய­னில்லை.

மனதைப் பக்­கு­வப்­ப­டுத்தி நேரிய வழியில் வாழ்ந்து நாம் பெற்ற பிற­விப்­ப­யனை அடை­வ­தற்­கான வழியை அருட்­திரு இரா­ம­லிங்க வள்­ளலார் தெளி­வாக எடுத்துக் கூறி­யுள்ளார்.

அதுவே இன்று மகா சிவ­ராத்­திரி விர­தத்தின் மூல­மந்­தி­ர­மாக விளங்­கு­கின்­றது. ‘‘தனித்­திரு, பசித்­திரு, விழித்­திரு’’ என்­ப­வையே அவை­யாகும். ஒரு மனிதன் இம்­மூன்று விதி­க­ளையும் தெளி­வாக உணர்ந்து தினமும் கைக்­கொள்­வா­னாயின் அவன் மனி­தருள் தெய்­வ­மாக உயர முடியும்.

ஆம். இந்த மூன்று வழி­களும் மனித மனதைப் பக்­கு­வப்­ப­டுத்தி வாழும் வழியை நெறிப்­ப­டுத்தும் ஆற்றல் கொண்­டவை. இவற்­றிற்கு மேலோட்­ட­மாக ஒரு கருத்தும் கொள்­ளப்­ப­டு­வது வழக்கம். இருப்­பினும் ஆழ ஆய்ந்து அவற்­றினுள் பொதிந்­துள்ள தத்­துவக் கருத்­துக்­களைக் கைக்­கொள்­வதே மகா சிவ­ராத்­திரி விரதம் மேற்­கொள்­வதன் பய­னாக அமையும்.

சம்­பி­ர­தாய சடங்­குகள் மட்­டுமே சமயம் என்று கரு­தி­விடக்கூடாது. மனி­தனை, மனி­தனின் மனத்தைப் பக்­கு­வப்­ப­டுத்­து­வதே சமய வாழ்­வாகும்.

‘தனித்­திரு‘ எனும்­போது தனி­யாக ஒதுங்­கி­யி­ருப்­பது என்­பது கருத்­தல்ல. நல்­ல­வற்­றையே நோக்­காகக் கொண்டு சிந்­தித்து செயற்­பட்டு தனது உயர்ந்த தனித்­து­வத்தைப் பேணுதல் வேண்டும் என்­பதே தனித்­திரு என்­பதன் பொரு­ளாக அமை­கின்­றது.

‘பசித்­திரு’ என்னும்போது உணவைச் சில வேளைகள் கைவிட்டு இருப்­பது மட்டும் என்­ப­தல்ல உணவைக்  குறைப்­பதால் உடல் நலம் பேணப்­படும் என்­பது ஏற்றுக்கொள்­ளப்­பட்ட ஒன்று. உடல் நலத்தைப் பேண உணவைத் தவிர்த்து பசித்­தி­ருப்­பது போல மன நலத்தைப் பேணவும் பசித்­தி­ருக்க வேண்டும். 

அதா­வது, வயிறு பசித்­தி­ருக்­கும்­போது நல்ல உணவைத் தேடு­வது போன்று உள்ளப்பசிக்கு அதா­வது அறிவுப்பசிக்கு நல்­ல­வற்றைத் தேடி அறிந்து அதன் மூலம் மனப்­ப­சியைப் போக்­கிக்­கொள்ள வேண்டும்.

உட­லி­லுள்ள கழி­வு­களை அகற்­று­வதில் நாம் முன்­னு­ரிமை தந்து செயற்­ப­டு­வது போன்று உள்­ளத்­திலே புகுந்­துள்ள தீய சிந்­த­னை­க­ளான ஆசை, பொறாமை, கோபம், குரோதம், வெறுப்பு, பகை, ஆணவம், அகங்­காரம், மோகம் போன்ற கழி­வு­களை நீக்கி வெளி­யேற்­றி­வி­டும்­போது ஏற்­படும் வெற்­றி­டமே மனப்­பசி எனப்­ப­டு­கின்­றது. அந்த மனப்­ப­சியை உரு­வாக்­கிக்­கொள்ள வேண்டும்.

மனப்­ப­சிக்கு உண­வாக நல்ல சிந்­த­னை­களை உள்­வாங்­கிக்­கொள்­வது மனித வாழ்வின் மகத்­து­வ­மா­கின்­றது. அதுவே வாழ­வேண்­டிய சமய நெறியில் வாழ வழி வகுப்­ப­தற்­கு­ரிய படி­மு­றை­யா­கின்­றது. 

கண்­களை மூடாது, நித்­திரை கொள்­ளாது விழிப்­பது தான் மகா சிவ­ராத்­தி­ரியின் ‘விழித்­திரு‘ என்ற ஞான­ப­தத்தின் பொரு­ளாகக் கொள்­ளக்­கூ­டாது.