மக்கள் இன்னும் தியாகங்கள் செய்ய வேண்டும் என்பதன் அர்த்தமென்ன ?

By Digital Desk 5

26 Jun, 2022 | 06:47 PM
image

ஏ.எல்.நிப்றாஸ் 

எங்கள் ஊரில் ‘சிந்தா பாவா’ என்ற குறிசொல்பவர் ஒருவர் இருந்தார். பொருளாதார ரீதியாக நெருக்கடிக்குள்ளாகி மிகவும் கஷ்டப்பட்டுக் கொண்டிருந்த நபர் ஒருவர் ஒருநாள் அவரைச் சந்திப்பதற்கு வந்தார். “நான் உங்களைத்தான் நம்பி வந்திருக்கின்றேன். தனது எதிர்காலம் எப்படி இருக்கும், துன்பங்கள் எப்போது தீரும் என்பதை எனது கையைப் பார்த்துச் சொல்லுங்கள் என்று சொல்லி கையை நீட்டினார். 

சிந்தா பாவா முகத்தையும் கையையும் உற்றுநோக்கி விட்டு, “தம்பி நீங்கள் இன்னும் ஆறு மாதத்திற்கு மிகவும் க~;டப்படுவீர்கள்” என்று சொன்னார். ‘அப்பாடா ஆறு மாதத்தில் நமது பிரச்சினைகள் தீர்ந்து விடும்’ என்று நினைத்தவராக, “அப்படியென்றால் அதன் பின்னர் எல்லாம் சரியாக விடுமா பாவா?” என்று கேட்டார். 

“இல்லை நீங்கள் ஆறு மாதம் கஷ்டப்படுவீர்கள். அதன்பிறகு போகப் போக உங்களுக்கு அந்தக் கஷ்டம் பழகிப் போய்விடும் தம்பி” என்று பதிலளித்தார் சிந்தாபாவா, முகத்தில் எந்த அசைவுமின்றி!

பிரதமர், ஜனாதிபதி உள்ளிட்ட ஆட்சியாளர்களும் அமைச்சர்களும் ஊடகங்களில் தோன்றி மக்களுக்கு கூறுகின்ற கதைகளையும் கற்பிதங்களையும் அவதானிக்கும் போது, அடிக்கடி சிந்தா பாவா அந்த இளைஞனுக்கு கூறிய விளக்கம்தான் நினைவுக்கு வந்து போகின்றது. 

நாட்டு நிலைவரம் பற்றிய யதார்த்தங்களை உள்ளபடி மக்களுக்கு எடுத்துக் கூறுவது நல்லதொரு விடயம் தான்;. அப்படிச் செய்வதன் மூலம் மக்களுக்கு வெளிப்படையாக இருப்பது மட்டுமன்றி, அவர்களை முன்கூட்டியே தயார்படுத்தவும் முடியும். இப்படியான வழிமுறைகள் மேற்கத்தேய நாடுகளில் உள்ளன. 

ஆனால், இலங்கையில் கடந்த எந்த ஆட்சியிலும் எந்தவொரு நிகழ்வு குறித்தும் உண்மைக்குண்மையான களநிலவரத்தை அரசாங்கங்கள் மக்களுக்குச் சொல்லி, அவர்களை தெளிவுபடுத்தவில்லை. இந்நிலையில், இப்போது, திடுதிடுப்பென அந்த ஸ்டைலை கடைப்பிடிப்பது, தேவையற்ற அச்சத்தையும் மன குழப்பத்தையுமே அதிகம் ஏற்படுத்துகின்றது எனலாம். 

இலங்கையை பொறுத்தமட்டில் இவ்வாறான அரசியல், பொருளாதார நெருக்கடி புதிது என்றாலும், உலகின் பல நாடுகள் இவ்வாறான வீழ்ச்சிகளை எதிர்கொண்டுள்ளன. இவ்வாறான, சந்தர்ப்பத்தில் மக்களுக்கு தைரியமூட்டும் வார்த்தைகளையே அந்த நாடுகளின் ஆட்சியாளர்கள் கூறினார்களே தவிர, அச்சமூட்டி, அநாவசியமான பதற்றங்களுக்கு அடித்தளமில்லை. 

அந்த வகையில், “இன்னும் இரு மாதங்களில் எல்லாம் சரியாகி விடும். நாம் மீண்டு எழுவோம். தைரியமாக இருங்கள். அரசாங்கம் உங்களைக் கைவிடாது.” என்ற மாதிரியான தைரியமூட்டும் கருத்துக்களையே மக்கள் மன்றத்தில் முன்வைக்க வேண்டும். அதுமட்டுமன்றி, இந்நிலைமையை சீர்செய்வதற்கு அரசாங்கமும் உண்மைக்குண்மையான முயற்சிகளை எடுக்க வேண்டும். 

ஆனால் நமது நாட்டில் என்ன நடக்கின்றது?

நாட்டு மக்கள் கடந்த பல மாதங்களாக அளவுக்கதிகமான தியாகங்களை செய்துவிட்ட நிலையிலும், ‘நாட்டின் நிலைமை இன்னும் மோசமடைலாம்;, மக்கள் இன்னும் தியாகங்களைச் செய்ய தம்மை தயார்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும்’ என்ற தோரணையில் அரசாங்க தரப்பினர் கருத்துக்களை கூறிவருகின்றனர். 

ரணில் விக்கிரமசிங்க பிரதமராக நியமிக்கப்பட்ட பிறகாவது பொருட்களுக்கான வரிசை முடிவுக்கு கொண்டு வரப்பட்டு, மக்களின் வாழ்வியல் நெருக்கடிகள் குறைக்கப்பட்டதாக ஆறுதல் கொள்ள முடியாத நிலையே காணப்படுகின்றது. எரிபொருள், எரிவாயு உள்ளடங்கலாக பல அன்றாடப் பாவனைப் பொருட்களுக்கான வரிசை மேலும் நீண்டிருக்கின்றது, பொருட்களின் விலைகள் அதிகரித்துக் கொண்டே போகின்றன. 

இந்தப் பின்னணியில், ‘ஒரு நாளைக்கு இரு வேளை உணவையே சாப்பிடும் நிலைமை ஏற்படலாம். மக்கள் தியாகங்களைச் செய்ய தயாராக வர வேண்டும்’ என்ற தொனியில் பிரதமர் ரணில் அண்மையில் மக்களுக்கு கூறியிருந்தார். இதுபோன்ற கருத்துக்களையே ஜனாதிபதியும் முன்னாள் பிரதமரும் கூறினர்.

இதேவேளை, ஓரிரு அமைச்சர்கள் ‘இதோ நெருக்கடி தீர்ந்து விடப் போகின்றது, கப்பல் வருகின்றது’ என்று கூறினால், பல அரசியல்வாதிகள் வந்து ‘இல்லையில்லை இன்னும் பல மாதங்களுக்கு இந்த நிலைமைதான் தொடரும்’ என்கின்றார்கள். ‘இதைவிட மோசமான பஞ்சமும் ஏற்படலாம். தயாராக இருங்கள்’ என்கின்றனர். 

ஆக்கபூர்வமான, நம்பிக்கைதரும் திட்டங்களை நடைமுறைப்படுத்தி நெருக்கடியை ஓரளவுக்கேனும் முடிவுக்கு கொண்டுவர வேண்டிய பொறுப்பைச் சுமந்துள்ள ஆட்சியாளர்கள், அதனைச் செய்யாமல் அல்லது மக்களை உளவியல் ரீதியாக பலப்படுத்தாமல் ‘இன்னும் க~;டப்படுவீர்கள்’ என்ற தோரணையில் கருத்துக்களை கூறுவதானது என்ன வகையான மூலோபாயம் எனத் தெரியவில்லை. 

உண்மையில், இவ்வாறான அறிக்கைகளின் ஊடாக அரசாங்கம் மக்களை முன்கூட்டியே தயார்படுத்த முனைகின்றதா? அல்லது உளவியல் ரீதியாக பலவீனப்படுத்தி, தமது இயலாமைகளை அதற்குள் மறைக்க முனைகின்றதா? அதனூடாக எதிர்காலத்தில் பொறுப்புக்கூறலில் இருந்து விலக முற்படுகின்றதா? என்ற பல கேள்விகள் அடுக்கடுக்காக எழுகின்றன. 

நிறைவேற்று அதிகாரம் கொண்ட ஜனாதிபதிக்கு எதிராக சாதாரண மக்கள் கூட குரலை உயர்த்திப் பேசியதற்கான காரணம், அவர்கள் பட்ட க~;டங்களின் வெளிப்பாடு என்பதை புரிந்து கொள்ள வேண்டும். அதுசரி, அதனையும் தாண்டி இனிமேலும் இழப்பதற்கும் தியாகங்களைச் செய்வதற்கும் மக்களிடம் என்னதான் இருக்கின்றது? 

ஆட்சியாளர்கள் ஒன்றை தெளிவாக விளங்கிக் கொள்ள வேண்டும். இப்போது ஏற்பட்டிருக்கின்ற அரசியல், பொருளாதார நெருக்கடிகள் எதற்கும் மக்கள் பொறுப்பல்லர். 

இவ்வாறான நெருக்கடி ஏற்படப் போகின்றது என்று முன்கூட்டியே தெரிந்திருந்தும் அதனை தடுக்காமல் மிக மோசமான ஆட்சியை நடத்திய ராஜபக்ஷக்கள் முழு முதற்காரணமாகும். அத்துடன், இதற்குப் மேலதிகமாக ரணில், மைத்திரி என அனைத்து முன்னைய ஆட்சியாளர்களும் இதற்குப் பொறுப்புக் கூற வேண்டியவர்கள். 

ஆனால் ஆட்சியாளர்கள், அரசியல்வாதிகள் மட்டுமன்றி பொறுப்புவாய்ந்த உயர் அதிகாரிகளும் தமது பொறுப்புக்கூறலில் இருந்து விலகியே உள்ளனர். ‘பந்துகளைக் கைமாற்றும்’ வேலை மட்டும் சிறப்பாக நடக்கின்றது. அவர்கள் எல்லாச் சுமையையும் பழியையும் மக்கள் மீதே போட்டுள்ளனர். 

எல்லாவற்றுக்கும் வழிகோலியவர் எனக் கருதப்படும் பஷில் ராஜபக்ஷ கடைசியாக ஊடகங்கள் முன்னிலையில், “எமக்கு வாக்களித்தமைக்காக 69 இலட்சம் பேரும் பொறுப்புக்கூற வேண்டும்” என்று கூறியதை விட இதற்கு வேறு உதாரணம் வேண்டுமா? 

அரசியல்வாதிகள் நிறைய உழைத்துள்ளனர். அதிகாரத்தை அனுபவித்துள்ளனர். டொலர்கள் கபளீகரம் செய்யப்பட்ட கதைகளும் உள்ளன. மத்திய வங்கி பிணைமுறி மோசடி, ராஜபக்ஷக்களின் ஊழல் என பட்டியல் நீள்கின்றது. ஆனால், இப்போதும் அந்தப் பணம் மீளப் பெறப்படவும் இல்லை, 

ஜனாதிபதியின், பிரதமரின், எதிர்க்கட்சித் தலைவரின் அல்லது அரசியல்வாதிகளின் குடும்பங்களுக்கு வரிசையில் நிற்கின்ற வலியும் தெரியாது. பொருளாதார கஷ்டத்தின் வாசனையும் தெரியாது. இந்தப் பொருளாதார நெருக்கடிக்கு காரணமானவர்களோ, அரசியல்வாதிகளோ எந்த தியாகத்தையும் செய்வதற்கு, ஏதாவது ஒன்றை இழப்பதற்கு தயாராக இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. 

இந்த இலட்சணத்தில், நிறையவற்றை இழந்து விட்டிருக்கின்ற மக்கள்தான் இனிமேலும் பல மாதங்களுக்கு தியாகங்களைச் செய்ய வேண்டும் கூறுவதன் உள்ளர்த்தம் என்ன? அதிலுள்ள நியாயம்தான் என்ன? என்பதை தெளிவுறக் கூற வேண்டும். 

முதலில் அறுதிப் பெரும்பான்மை, பஷில் ராஜபக்ஷ, 20ஆவது திருத்தம் பிறகு ரணில் விக்கிரமசிங்க, இப்போது தம்மிக பெரேரா என…. தலையிடிக்கு தவையணைகளை மாற்றிக் கொண்டிருக்காமல், நோயைத் தீர்க்க வேண்டும் என்ற இதயசுத்தியான எண்ணத்துடன் அரசாங்கம் உண்மையான மருந்தை தேட வேண்டும். 

அதைவிடுத்து, பிரச்சினைகளைத் தீர்க்காமல் வெறுமனே அதற்கான காரணங்களை மட்டும் கூறிக் கொண்டிருப்பதற்கு அரசாங்கம் என்ற ஒன்று எதற்கு? அதனை செய்வதற்கு ஒரு குறிசொல்பவனே போதுமானவன் இல்லையா! 

முக்கிய செய்திகள்

icon-left
icon-right