திரு­மண பந்­தத்தில் இணை­ப­வர்கள் தாமும் இந்த சமூ­கத்தில் குடும்­ப­மாக வாழ தமது சந்­த­தியை நிலை நாட்ட குழந்தை செல்வம் வேண்டும் என்று நினைப்­பது வழக்கம். இவர்­களில் சில­ருக்கு  திரு­ம­ண­மாகி சில  மாதங்­களில் குழந்தைப் பாக்­கியம் கைகூ­டி­வி­டு­கின்­றது. இன்றும் சில­ருக்கு அடுத்­த­டுத்த வரு­டங்­களில் அடுத்­த­டுத்து குழந்­தைகள் பிறந்து விடு­கின்­றன. சிலர் குழந்­தைகள் போதும் என்று நினைத்­தாலும் எதிர்­பா­ராத விதத்தில் கருத்­தங்கி விட்­டதே என கதி­க­லங்கி விடு­கின்­றனர். ஆனால் சில­ருக்கு வாழ்நாள் முழு­வதும் ஏங்கித் தவிக்கும் நிலையில் குழந்தைச் செல்வம் எட்ட முடி­யாத கனி­யாக இருந்து வரு­கின்­றது. 

குழந்தைப் பாக்­கியம் இல்­லா­விட்­டாலும் அதனை பொருட்­ப­டுத்­தாது தமது வாழ்க்கை காலத்தை உல்­லா­சத்­திலும் விடு­மு­றை­க­ளிலும் களித்து சந்­தோ­ஷ­மாக முடிப்­பார்கள் மேலை நாட்­ட­வர்கள். ஆனால் நம்­ம­வர்­களோ நமது சமூ­கத்தில் சிறப்­பாக வாழ குழந்தை வரம் அவ­சியம் என்­ப­தனை பல சந்­தர்ப்­பங்­க­ளிலும் உணர்ந்து விடு­கின்­றனர். 

குழந்தைப் பாக்­கி­யத்­துக்­காக ஏங்கி ஏங்கி பல வரு­டங்­களை ஏற்­க­னவே கடந்­து­விட்ட மக்கள் பல ஆரம்ப சிகிச்­சை­க­ளிலும் தோல்வி கண்டு மேலும் பல வரு­டங்­களை கடந்து விடு­கின்­றனர். இதனால் பெண்­களின் வயது கூடி  40 அல்­லது 50 வயதை கூட எட்­டி­வி­டு­கின்­றது. வயது 40 வரு­டங்­களை கடந்து செல்லும் போது எந்த மனி­த­னுக்கும் நோய்கள் ஆரம்­பிக்­கத்தான் செய்­கின்­றது. குறிப்­பாக நீரி­ழி­வுநோய்,  உயர் குருதி அமுக்கம், உயர் கொலஸ்ட்ரோல் மற்றும் குருதி அமுக்கம், கர்ப்­பப்பை சூலகக் கட்­டிகள் என நோய்­களும் ஆரம்­பித்து துன்­பத்தை கூட்­டு­கின்­றன. 

இவ்­வாறு தம் நோய்­க­ளுக்கு பரா­ம­ரிப்­பு­களும் சிகிச்­சை­களும் எடுத்து தம்மை கவ­னித்து ஓய்­வாக இருக்கும் காலத்தில் தமது குழந்தைப் பாக்­கி­யத்­துக்­காக மேல­தி­க­மாக சிகிச்­சை­களும் சத்­தி­ர­சி­கிச்­சை­களும் செய்து குழந்தை வரம் வேண்டி நிற்­பது என்­பது அவர்­க­ளது தியா­கத்தின் எல்­லை­களைக் காட்­டு­கின்­றது. மனி­தர்­க­ளா­கிய நாம் சிறிய நோய் வந்­தாலே ஊசியால் குற்றும் போது எவ்­வ­ளவு கூச்­ச­லிட்டு  விரண்டு ஓடு­கின்றோம். ஆனால் குழந்தைப் பாக்­கியம் என்ற ஒரு இலட்­சி­யத்­துக்­காக பெண்­கள் எத்­தனை ஊசிகள், எத்­தனை ஸ்கேன் பரி­சோ­த­னைகள், எத்­தனை சத்­தி­ர­சி­கிச்­சைகள், எத்­தனை கட்­டுப்­பா­டுகள் என தம்மை அர்ப்­ப­ணிக்­கின்­றனர். நமது நாட்டில் மட்டும் இல்லை, அயல் நாட்­டிலும் சென்று பல மாதங்கள் பல வரு­டங்கள் ஒரு சிறிய அறையில் தங்கி இருந்து சிகிச்­சைக்­காக தவம் இருக்­கின்­றனர். மாறி மாறி­யான சத்­திர சிகிச்­சை­க­ளு­டனும், மருந்­து­க­ளி­னதும் பக்க விளை­வு­க­ளு­டனும் செய்து வரும் தவம் மேலா­னது.  இந்த தவத்தில் வெற்றி காண்­பது சிலரே. தோல்வி காண்­பது பலர் எனினும் முயற்­சியை யாரும் கைவிட்­ட­தில்லை. 

இவ்­வாறு வயது கடந்து பல­நோய்­களின் மத்­தியில் கர்ப்பம் தரிக்கும் போது வரு­கின்ற தாக்­கங்­களும் விளை­வு­களும் கூட­வா­கத்தான் இருக்­கின்­றது. இதனை ஒழுங்­காக கவ­னித்து வெற்­றி­கண்டு குழந்­தையையும் தாயையும் ஆரோக்­கி­ய­மாக வீட்­டிற்கு வழி அனுப்பி வைப்­பது என்­பது மிக்க மகிழ்ச்­சி­யான விடயம். இதற்கு அவர்­க­ளது மன­வ­லி­மையும் எத­னையும் தாங்கும் திட­மான நிலைப்­பா­டுமே காரணம். இவ்­வாறு குழந்தை வரத்­துக்­காக தம்மை அர்ப்­ப­ணித்து பல இன்­னல்­க­ளுக்கு முகம் கொடுத்து செயற்­கை­முறை கருக்­கட்டல் மூலம் கர்ப்பம் தரித்­த­வர்­க­ளுக்கு அவர்­க­ளது இந்த பயணம் உரிய இலக்கை அடைய இடையில் நிற்கும் நாம் உரிய உத­வி­க­ளையும் ஒத்­து­ழைப்­பையும் வழங்க வேண்­டி­யது மனித நேய­மாகும். 

பெண்­மணி ஒருவர் நமது நாட்டில் பல ஆரம்ப சிகிச்­சைகள் மூலம் குழந்தைப் பாக்­கி­யத்­துக்­காக முயற்சி எடுத்­தது பல வரு­டங்கள் தோல்­வியில் தான் முடிந்­தது. ஏற்­க­னவே வயிற்றில் பல சத்­திர சிகிச்­சைகள் மேற்­கொள்­ளப்­பட்­டி­ரு­கின்­றன. அவ­ருக்கோ உயர்­கு­ருதி அமுக்கம், நீரி­ழிவு நோய் என நோய்­களும் ஆரம்­பித்து விட்­டன. ஆனால் குழந்­தைப்­பாக்­கியம் கைகூ­ட­வில்லை. வயதும் 52 வய­தா­கி­விட்­டது. இறு­தியில் இலட்­சியம் உறு­தி­யாக இருந்­ததால் சிறப்பு செயற்கை முறை கருக்­கட்டல் (IVF) சிகிச்­சைக்­காக இந்­தியா சென்றார். அங்கும் பல ஆரம்­பக்­கட்ட பரி­சோ­த­னைகள் சத்­திர சிகிச்­சைகள் என பல செய்­யப்­பட்டு சரி பார்க்­கப்­பட்­டது. இறு­தியில் செயற்­கை­முறை கருக்­கட்டல் (IVF) செய்­தார்கள். பல­வி­த­மான ஆசை­க­ளுடன் நம்­பி­யி­ருந்­தார்கள். ஆனால் தோல்­வியில் தான் முடிந்­தது. இவ்­வ­ளவும் செய்து பலன் இல்­லையே நாடு திரும்­பு­வோமா என நினைத்தார். மனம் கேட்­க­வில்லை. குழந்தை மழலை குரல் கேட்க வேண்டும் என்ற உறு­திதான் இருந்­தது. இருந்­த­வற்­றை­யெல்லாம் விற்று மீண்டும் அங்­கி­ருந்தே செயற்­கை­முறை (IVF) கருக்­கட்டல் செய்­தார்கள். நம்­பிக்­கை­யுடன் இருந்தார். இறைவன் கண் திறந்­த­துபோல் கர்ப்பம் தரித்தார். ஆரம்ப பரி­சோ­த­னைகள் இரட்டை குழந்தை தங்கி விட்­ட­தா­கவும் அறிய வந்­தது. 52 வயதில் இரட்டை குழந்­தை­களை கர்ப்­பத்தில் சுமக்­கும்­போதே துன்­பங்­களும் நோய்­களும் பன்­ம­டங்­கா­கின. ஏற்­க­னவே இருந்த நீரி­ழிவு நோயும், உயர்­கு­ருதி அமுக்­கமும், கட்­டுப்­பாட்டை மீறி போய்க் கொண்­டி­ருந்­தது. பல பல மருந்­துகள் ஊசிகள் மூலம் இவற்றை ஓர­ளவு கட்­டுப்­பாட்டில் கொண்­டு­வ­ரப்­பட்­டது. பயத்­தி­லேயே 5 மாத கர்ப்ப காலம் வரை இந்­தி­யாவில் தங்­கினார். 5 மாத கர்ப்பம் முடிந்­ததும் இலங்கை வந்தார். 5 மாதத்­தி­லேயே மூச்சு திண­றலும் இளைப்­பு­க­ளு­டனும் தான் காணப்­பட்டார். எந்த மருந்­துகள் எந்த அளவு கொடுத்­தாலும் குறை­யாத உயர் குருதி அமுக்கம் இருந்த வண்­ணமே இருந்­தது. என்ன செய்­வது, இவர் இலட்­சி­யத்­துக்­காக நாமும் போரா­டினோம். தொடர்ச்­சி­யான கண்­கா­ணிப்பில் வைத்­தி­ருந்தோம். ஒவ்­வொரு நாளும் ஒவ்­வொரு யுகம் போல் மாதங்கள் மெது­வாக கடந்­தன. குழந்­தை­களின் வளர்ச்­சி­க­ளையும் ஸ்கேன் மூலம் கணிப்­பிட்டோம். இன்­சுலின் மூலம் நீரி­ழிவு நோய் முடிந்­த­வரை கட்­டுப்­ப­டுத்­தப்­பட்­டது. 

இவ்­வாறு 8 மாதங்கள் கர்ப்ப காலம் முடிந்­ததும் 52 வயது தாயின் நிலை­மைகள் இதற்கு மேல் போக முடி­யா­த­வாறு மாறி­விட்­டது. எனவே 8 மாதத்தில் இரட்டை குழந்­தை­க­ளையும் சிசே­ரியன் மூலம் எடுப்போம் என திட்­ட­மிட்டு சகல ஆயத்­தங்­களும் செய்தோம். குழந்­தைகள் இரண்டும் ஆரோக்­கி­ய­மாக வெளியில் எடுக்­கப்­பட்­டன. குழந்­தைகள் எடுத்­த­வுடன் சிசே­ரியன் முடி­வ­டை­கின்­றது என நினைத்தோம். ஆனால் கர்ப்­பப்­பையில் இருந்து இரத்தம் பாய்ந்து கொண்டே இருந்­தது. இரத்தம் ஏற்­றினோம். கட்­டுகள் பல போட்டோம்.  அணை­களை அடித்துக் கொண்டு வெள்ளம் வரு­வது போல் இரத்தம் பாய்ந்­தது. பெண்ணின் ஆரோக்­கியம் முக்­கியம் என்­பதால் உட­ன­டி­யாக சில நிமி­டங்­க­ளி­லேயே கர்ப்­பப்­பையை எடுத்தோம். சத்­திர சிகிச்­சையில் கர்ப்­பப்பை சிசேரியன் நேரத்திலேயே எடுக்கப்பட்டதால் குருதிப் பெருக்கு கட்டுப்படுத்தப்பட்டு பெண் காப்பாற்றப்பட்டார். 

தாயும் குழந்­தைகள் இரு­வரும் ஒரு­வார கால­மாக சிகிச்­சைகள் மூலம் கவ­னிக்­கப்­பட்டு மகிழ்ச்­சி­யாக வீடு அனுப்பி வைத்தோம். 

இதன் மூலம் என்ன புரி­கின்­றது என்றால், நமது பெண்கள் தம் உயிரை கூட துச்­ச­மாக மதித்து தன் குழந்­தைக்­காக வாழ்ந்து வரு­கின்­றனர். இந்த தாய்­கு­லத்தின் புனி­த­மான எண்­ணத்­தையும் தியாக குணத்­தையும் மதித்து அவர்­களை சமூ­கத்தில் கௌர­விக்க வேண்டும். தாய்­கு­லத்தின் இலட்­சியம் நிறை­வேற எம்மால் முடிந்த உதவிகளை வழங்க வேண்டும்.